الگوی تفکر قرآنی بر اساس معناشناسی همزمانی

نوشته حاضر با روش معناشناسی همزمانی (Semantics Synchronic)، واژه فکر را در قرآن معنا شناسی می کند و در سه حوزه صرفی، جانشین ها، همنشین ها پیش می رود و به این نتیجه ختم می شود که قرآن به دو نوع نظام تفکری قائل است. پویایی، جمع گرایی، همگرایی و ایمان مداری شاخصه یکی از آنهاست که مورد تایید قرآن است. این نظام تفکر در حوزه علم و معرفت قرآنی قرار می گیرد.

شالوده دستگاه دیگر، بر فرد گرایی، ایستایی و ایمان گریزی بنانهاده شده است که گاهی با مقبولیت عمومی مواجه می شود. قرآن این دو نوع را با دو واژه “فکر” و “جهل” بیان می کند و آن را خارج از حوزه علم و معرفت می داند.

قرآن در دعوت به تفکر، از دو شیوه گزارش و تمثیل استفاده می کند. در ذکر موضوع تفکر، از نوع تفکر و گوناگونی موضوع استفاده کرده و بیشتر به امور عادی و طبیعی پای می فشارد.

در دیدگاه قرآنی، نگاه اصلی به تفکر، تولید دانش جدید نیست، بلکه هدف از تفکر این است که انسان، دانش های پیشین را بستری برای تفکر قرار دهد تا دروازه ایمان بر وی گشوده شود.

دریافت نسخه کامل مقاله الگوی تفکر قرآنی بر اساس معناشناسی همزمانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>